Hoe kan ik omgaan met een miskraam? Hoe kan ik rouwen en hoe kan het leven verdergaan?
We willen je vanuit het diepst van ons hart zeggen hoe erg we het vinden dat je een miskraam of doodgeboorte hebt meegemaakt! 🙏
Als je dit leest, heb je dit blijkbaar zelf meegemaakt… Dat is heel triest!
Misschien waren er al tekenen geweest of had je een voorgevoel. Of misschien gebeurde het heel plotseling en viel het aanvankelijk niet op. Hoe dan ook, je had gehoopt je baby de komende maanden of weken in je armen te kunnen houden — en nu rouw je om je kind, ook al was hij of zij nog heel klein. We leven intens met je mee.
Het is belangrijk dat je je niet schuldig voelt. Het is namelijk niet altijd mogelijk om te achterhalen waarom een miskraam of doodgeboorte heeft plaatsgevonden. Het is niet jouw schuld, en je had het hoogstwaarschijnlijk toch niet kunnen veranderen of voorkomen.
Bij Profemina horen we steeds weer van vrouwen die dit trieste nieuws te horen krijgen. Helaas is het een realiteit dat niet elk leven zich verder ontwikkelt en levend ter wereld kan komen. Misschien had je kleintje ook een aandoening, en was het helaas te voorzien dat hij of zij de geboorte niet zou overleven of niet lang zou leven.
Ruimte geven aan je gevoelens
Een miskraam of doodgeboorte is een zeer persoonlijk en diepgaand verdriet! Het nieuws kan echt voelen alsof de grond onder je voeten is weggehaald. Van het ene op het andere moment kan alles in je donker worden 🌥, of kunnen gevoelens van woede en wanhoop de kop opsteken.
We willen je graag aanmoedigen om nu ruimte te geven aan al je gevoelens en jezelf toe te staan te rouwen. Je hebt het volste recht om om je baby te huilen. Misschien zit je nog in een shocktoestand en kun je het nog niet helemaal bevatten. Misschien kun je nog niet huilen, maar voel je een innerlijke leegte en een soort verlies van houvast.
Misschien weet je op dit moment nog niet precies wat je voelt of denkt, of hoe de komende dagen en weken eruit zullen zien.
Elke vrouw beleeft een miskraam op haar eigen manier en rouwt op haar eigen manier. Het kan ook anders aanvoelen als je deze pijnlijke ervaring meer dan eens hebt moeten doorstaan en je steeds weer heen en weer geslingerd wordt tussen hoop, angst en afscheid nemen.
We willen je graag aanmoedigen om nu de tijd te nemen die je hart nodig heeft – om het te begrijpen, te beseffen, afscheid te nemen, te rouwen en langzaam, in je eigen tempo, weer moed te vinden en een nieuw perspectief te ontdekken. Maar dit kan en zal wellicht enige tijd in beslag nemen.
Vertrouw op de mensen die van je houden
Het is ook mogelijk dat de vader van het kind / je partner op een andere manier rouwt en in eerste instantie geen sterke emoties voelt. Deze andere manier om met het gebeurde om te gaan, kan extra moeilijk zijn, maar heeft ook een biologische oorzaak. Als vrouw was je immers fysiek al heel nauw verbonden met je baby. De man kent zelf alleen het perspectief van buitenaf. Vooral als de baby nog heel klein was en je aan het begin van de zwangerschap stond, kan het zijn dat je partner nog geen emotionele band had opgebouwd omdat de zwangerschap voor hem nog niet tastbaar aanvoelde. Maar je kunt hem uitleggen hoe alles nu voor jou voelt. Al je gevoelens en ook je lichamelijke sensaties zijn echt!
Misschien wist niemand in je omgeving van de zwangerschap en voel je je op dit moment een beetje alleen met dit verlies. Kijk wat goed voor je voelt en of je het misschien toch aan mensen in je naaste omgeving wilt vertellen. Het kan helpen om niet alleen met je verdriet te blijven zitten!
Misschien reageren de mensen om je heen niet zoals je had gehoopt, en kan niet iedereen even goed met de situatie omgaan. Houd er rekening mee dat zij zich misschien zelf ook hulpeloos voelen of zich niet in jouw situatie kunnen verplaatsen. Maar blijf dicht bij de mensen die je liefdevol terzijde staan! Misschien wil je ook contact zoeken met andere vrouwen of stellen die ook een miskraam of doodgeboorte hebben meegemaakt. Soms zijn er rouwgroepen of steungroepen bij jou in de buurt of online.
We willen hier ook even vermelden dat het belangrijk is om na een miskraam naar je gynaecoloog of verloskundige te gaan. Misschien voelt dat op dit moment niet gepast, of heb je er gewoonweg geen zin in. Maar er moet worden gecontroleerd of alles van je kleintje en de placenta is uitgedreven en of er geen infectie is ontstaan. Artsen hebben hier veel ervaring mee en kunnen je met zorg bijstaan.
Een manier vinden om afscheid te nemen
Sommige vrouwen zeggen dat het voelt alsof het licht in hen dooft, ook al is het overdag en gaat het leven buiten gewoon door. Alles om je heen verloopt zoals altijd, maar jij voelt je zelf verlamd. Wat kan er nu helpen?
Aan de ene kant is het raadzaam om een manier te vinden om afscheid te nemen van je baby 🕯. Je kunt bijvoorbeeld een brief aan je baby schrijven of een herinneringsboekje maken. Je kunt er een echofoto in plakken als je die al hebt, of je gevoelens opschrijven, de namen die je in gedachten had en de dromen die je al over je kleintje had gedroomd. Misschien wil je ook een klein hoekje in huis inrichten en daar bijvoorbeeld een kaars neerzetten.
Aan de andere kant bestaat er mogelijk ook de mogelijkheid om je baby te laten begraven — dit hangt af van hoe de miskraam is verlopen, hoe ver je in de zwangerschap was en wat de regelgeving in jouw land of regio is. Je kunt ook bij je plaatselijke gemeente informeren of er op de begraafplaats een herdenkingsplek is — een plek voor de allerkleinsten (hier zijn veel verschillende benamingen voor). Daar kunt u symbolen neerleggen of kaarsjes branden. Afhankelijk van de regelgeving hebben ouders ook het recht om de geboorte van hun kind bij de burgerlijke stand te laten registreren, waardoor het kind officieel erkend wordt. Vraag gewoon ter plaatse wat er voor u mogelijk is. De hierboven genoemde verenigingen en initiatieven kunnen ook helpen bij dergelijke vragen.
We wensen je veel sterkte voor de komende tijd en liefdevolle mensen aan je zijde!
Je Profemina ❤️